2020 yapımı The Dark and the Wicked, izleyiciyi tekinsiz bir çiftlik evine ve derin bir korku atmosferine sürüklüyor. Yönetmen Bryan Bertino, daha önce 'The Strangers' ile kanıtladığı gerilim oluşturma becerisini bu filmde bir aile trajedisiyle birleştiriyor. Film, hasta babalarının başında nöbet tutmak için çiftliğe dönen iki kardeşin, Louise ve Michael'ın hikayesini anlatıyor. Ancak bekledikleri hüzünlü veda, yerini giderek büyüyen ve somutlaşan bir kötülüğe bırakır.

Oyunculuk performansları, filmin en güçlü yanlarından biri. Marin Ireland ve Michael Abbott Jr., kardeşlerin çaresizliğini, korkusunu ve giderek parçalanan ruh hallerini son derece inandırıcı bir şekilde yansıtıyor. Julie Oliver-Touchstone'un hasta anne rolü ise sessiz ama ürpertici bir varlıkla ekrana damgasını vuruyor. Film, klasik cinayet şoklarından ziyade, sürekli artan psikolojik baskı ve rahatsız edici imgelemiyle korku yaratmayı başarıyor. Görsel dil, kasvetli ve izole çiftlik mekanını adeta bir karaktere dönüştürerek izleyiciyi de bu kapana kısılmışlık hissine ortak ediyor.

The Dark and the Wicked izlemek için iyi bir seçim, çünkü modern korku sinemasında nadir bulunan bir sabır ve atmosfer inşası sunuyor. Senaryo, kötülüğün kaynağını net bir şekilde açıklamaktan kaçınarak, belirsizliğin yarattığı çok daha büyük korkuyu kullanıyor. Bu, filmin bitiminden sonra dahi izleyicinin zihninde soru işaretleri bırakarak etkisini sürdürmesini sağlıyor. Görsel efektlerden ziyade pratik efektlere ve gerilim anlarına yapılan vurgu, hikayeye somutluk katıyor. Sonuç olarak, bu film, ailevi acıların ve kaybın üzerine kurulmuş, ruhani ve psikolojik korku unsurlarını başarıyla harmanlayan, iz bırakan bir korku deneyimi arayanlar için kaçırılmaması gereken bir yapım.