Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist cumhuriyeti Salò'da geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Piskopos ve Bir Başkan), genç erkek ve kızları bir malikaneye hapsederek, onlara 120 gün boyunca sistematik fiziksel ve psikolojik işkence uygular. Film, gücün yozlaştırıcı doğasını, faşizmin mekanik şiddetini ve tüketim toplumunun insanı nasıl metalaştırdığını sert ve alegorik bir dille ele alır.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir estetikle izleyiciyi rahatsız edici bir gözlemci konumuna yerleştirir. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz otoritesini etkileyici bir şekilde yansıtır. Görsel şiddet ve cinsel içerik, salt şok için değil, iktidar yapılarının insan bedeni ve ruhu üzerindeki mutlak tahakkümünü göstermek amacıyla kullanılır.

'Salò', kolay bir izleme deneyimi sunmaz; izleyiciyi sarsar, sorgulatır ve derinden rahatsız eder. Bir korku filmi değil, politik ve felsefi bir yergi, bir uyarı niteliğindedir. Totaliter sistemlerin, ahlaksızlığın ve kör itaatin tehlikelerine dair çarpıcı bir portre çizen bu film, sinemanın sınırlarını zorlayan ve üzerine uzun uzun düşündüren cesur bir sanat eseridir. Yalnızca içeriğinin doğası gereği değil, sunduğu sert sosyal eleştiri nedeniyle de olgun izleyicilere hitap eder.