2011 yapımı Martha Marcy May Marlene, Sean Durkin'in yönetmen koltuğunda oturduğu ve ilk uzun metrajlı filmi olmasına rağmen büyük ses getiren bir psikolojik dram ve gerilim filmidir. Film, Elizabeth Olsen'ın unutulmaz performansıyla canlandırdığı Martha karakterinin, izole ve manipülatif bir tarikattan kaçtıktan sonra ablası ve eniştesinin yanına sığınmasını konu alır. Ancak kaçış, kurtuluş anlamına gelmez; Martha'nın zihni, lider Patrick (John Hawkes) tarafından kontrol edilen geçmiş anıları ile şimdiki zamanın güvenli evi arasında sürekli gidip gelir. Bu geçişler o kadar kesintisizdir ki, izleyici de Martha ile birlikte gerçeklik algısını yitirmeye başlar.

Filmin en büyük gücü, izleyiciyi baş karakterin paranoyak ve travmatize zihninin içine sokma başarısıdır. Görüntü yönetimi ve kurgu, Martha'nın içsel karmaşasını yansıtmak için ustaca kullanılır. Elizabeth Olsen, bu zorlu rolde inanılmaz bir incelik ve yoğunluk sergileyerek uluslararası arenada tanınmasını sağlayan bir çıkış yapar. John Hawkes ise, tatlı dilli ama son derece ürpertici tarikat lideri Patrick rolüyle, sessiz sedasız akan bir tehdit duygusu yaratır.

Martha Marcy May Marlene, kolay bir izlence sunmaz. Tarikat yaşamının yavaş yavaş açığa çıkan rahatsız edici doğasını, kimlik erozyonunu ve travmanın kalıcı etkilerini sabırla ve gerilimi hiç düşürmeden işler. Sonu ise, izleyicide derin bir tedirginlik ve sorgulama hissi bırakan, tartışmaya açık bir final sunar. Psikolojik derinliği, güçlü oyunculukları ve atmosferik anlatımı ile izleyicisini sarsan bu film, modern bağımsız sinemanın önemli örneklerinden biridir ve mutlaka izlenmelidir.